Het tijdschrift S+RO (Stedenbouw en Ruimtelijke Ordening) bestaat sinds 1918. Toen nog onder de naam Tijdschrift voor Volkshuisvesting en Stedebouw, een uitgave van het Nederlands Instituut voor Volkshuisvesting en Stedebouw (NIVS) en de Nationale Woningraad. In 1958 krijgt de stedenbouw een meer prominente rol toegedicht dan de volkshuisvesting, waardoor deze twee in de naam van het tijdschrift worden omgedraaid: Stedebouw en Volkshuisvesting. Wanneer het instituut in 1963 haar naam verandert in het Nederlands Instituut voor Ruimtelijke Ordening en Volkshuisvesting is het Nirov geboren. Het tijdschrift zelf krijgt pas ruimtelijke ordening in de titel in 1996: Stedebouw & Ruimtelijke Ordening. Sindsdien is de volkshuisvesting ondergebracht in het Tijdschrift voor de Volkshuisvesting.

Bepaalde onderwerpen zijn gedurende alle jaargangen aan de orde geweest: de kwaliteit van de volkshuisvesting en de stedenbouw voorop. Deze continuering van het blad kent daarnaast een ontwikkeling die grofweg in een vijftal perioden te verdelen is:

In de jaren 1918-1940 kenmerkt het tijdschrift zich vooral door een sociaal-liberale bewogenheid als basis. In deze jaren wordt voortdurend gepleit voor het tot stand brengen van een kwalitatief hoogstaande volkshuisvesting en stedenbouw. In vaak vurige bewoordingen wordt een lans gebroken voor een krachtige rol van de overheid daarin.

De jaren 1941-1957 staan in het teken van de oorlog en de wederopbouw. De ruimtelijke ordening wordt vanwege de urgentie van de wederopbouw en industrialisatie vaak terzijde geschoven.

In de jaren 1958-1974 krijgt de stedenbouw het primaat, boven de volkshuisvesting (vandaar de omdraaiing van de twee in de titel). Een hele nieuwe generatie ontwerpers en onderzoekers dient zich aan, en er wordt een wassende stroom ruimtelijke plannen op alle schaalniveaus belicht. Ook het planologisch onderzoek wint in deze periode terrein.

Vanaf 1975 gaan de artikelen meer en meer de procedurele kant van het vak belichten. De wijze van plannen en de menselijke maat wordt steeds belangrijker gevonden. Vanaf 1980 wordt de toonzetting steeds somberder. Artikelen over de problemen van het milieu, bereikbaarheid, ruimtegebruik en energie voeren de boventoon. Pas in de loop van de jaren negentig is dat tij enigszins gekeerd.

De laatste jaren lijkt het vakgebied welhaast herboren, getuige de stroom van visies en perspectieven waar een keur aan auteurs over schrijft. De wereld van stedenbouw en ruimtelijke ordening is weer volop in beweging! Grenzen tussen voorheen gescheiden disciplines verschuiven. De balans tussen planners, burgers en marktpartijen verandert. De redactie wil in die dynamische wereld – waarin ook internationale krachten een rol spelen – een onafhankelijke, kritisch journalistieke rol vervullen en een platform voor het debat binnen de vakgemeenschap zijn.